[چ ُ / چ َ چ َ / چ]
{ا}
قاشق وکفگیر کوچک . (آنندراج ). ملاغه و ملعقه و کفگیر. (ناظم الاطباء). چمچم . خَطیفَه . (منتهی الارب ):
غریبی گرت ماست پیش آورد
دو پیمانه آبست و یک چمچه دوغ .

سعدی .

آن دیگ لب شکسته صابون پزی ز من
آن چمچمه هریسه و حلوا از آن تو.

وحشی .

ز طباخی او شدم غصه خور
دلی دارم از غصه چون چمچه پر.

وحید (از آنندراج ).

و رجوع به چمچم و ملاغه و کفگیر شود.* در لهجه قزوین ، به معنی خاک انداز.* در لهجه قزوین ; قاشق چوبی بزرگ.* جام و پیاله چوبین . (ناظم الاطباء).