[ب َ گَ]
{نف مرکب}
بلاگرداننده . دفعکننده بلاو بدی . (ناظم الاطباء). چیزی یا کسی که ضرر را بگرداند و دفع کند.* حراست کننده . (ناظم الاطباء). حافظ. (فرهنگ فارسی معین ).* قربان و تصدقکرده شده . (غیاث اللغات ). صدقه و قربانی . (آنندراج ). چیزی که بلا را از آدمی دور گرداند. صدقه . قربانی .(فرهنگ فارسی معین ). چیزی یا کسی که ضرر و زیان ناشی از حادثه ای را به خود می گیرد و از سرایت آن به دیگری جلوگیری می کند. (فرهنگ لغات عامیانه ):
بلاگردان جان و تن دعای مستمندانست
که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه چین دارد.

حافظ.

بی بلاگردان خطر دارد ز چشم شور حسن
وای بر شمعی که راند از نظر پروانه را.

صائب (از آنندراج ).

-بلاگردان کسی شدن ; بجان خریدن بلا تا او سالم ماند. گویند خدا مرا بلاگردان تو کند. (از یادداشت مرحوم دهخدا).